فایل های دانشگاهی

حق انسان در محیط زیست- قسمت ۱۴

  • . ماده شماره ۱۲٫ ↑

 

  • . ماده شماره ۱۵٫ ↑

 

  • . ماده شماره ۱۴٫ ↑

 

  • . ماده شماره ۱۵٫ ↑

 

  • . ماده شماره ۲۰٫ ↑

 

  • . مهراب داراب‌پور، (۱۳۷۷)، قاعده مقابله با خسارت، چاپ اول، تهران، نشر گنج دانش. ↑

 

  • . کنوانسیون برنامه محیط‌زیست سازمان ملل در باره کنترل و حمل و نقل زباله‌های خطرناک و دفع آن‌ ها در سال ۱۹۸۹٫ ↑

 

  • . عزیزاله فهیمی، (۱۳۸۷)، مسئولیت مدنی ناشی از تخریب محیط‌زیست، رساله دکتری حقوق خصوصی دانشگاه امام صادق(ع)، ص۱۷۳ ↑

 

  • . عزیزاله فهیمی، پیشین، صفحه ۱۷۳٫ ↑

 

  • . دانیل بوتکین، (۱۳۷۹)، مسائل محیط‌زیست، ترجمه: یونس کریم‌پور، چاپ اول، ارومیه، جهاد دانشگاهی واحد استان آ.غ. ص ۱۴٫ ↑

 

  • . Oikos. ↑

 

  • . Logos. ↑

 

  • . رک:‌ ارسطو، (۱۳۶۳)، طبیعیات، ترجمه: مهدی فرشاد،‌ تهران، انتشارات امیر کبیر، ص ۱۲ ببعد. ↑

 

  • . صلاح‌الدین محلاتی، طبیعت و محیط‌زیست، مجله نامه فرهنگستان علوم ایران، شماره ۱۷، ص ۷۵-۷۹٫ ↑

 

  • . محمد بن ابراهیم صدرالمتألهین(ملاصدرا)، (۱۳۸۲)، الشواهدالربوبیه، تصحیح و تحقیق و مقدمه: مصطفی محقق داماد، تهران، انتشارات بنیاد حکمت اسلامی‌صدرا، ص ۱۷۵٫ ↑

 

  • . منظور از محیط زیست، محیط اطراف ما است. به ویژه شرایط مؤثر بر زندگی مردم مورد نظر است. ↑
  • عکس مرتبط با محیط زیست

 

  • . برای مطالعۀ بیشتر رجوع شود به: مهدی هادوی‌تهرانی، (۱۳۸۵)، مکتب و نظام اقتصادی اسلام، تهران، بی‌نا، ص ۵۱-۱۹٫ ↑
  • عکس مرتبط با اقتصاد

برای دانلود متن کامل پایان نامه به سایت zusa.ir مراجعه نمایید.

 

 

  • . «ا فحسبتم انما خلقناکم عبثاً و انکم الینا لا ترجعون»؛ آیا گمان کردید شما را بیهوده آفریدیم و به سوی ما بازگردانده نمی‌شوید؟!، مؤمنون / ۱۱۵. ↑

 

  • . بهره‌گیری از نعمت‌های الاهی که خداوند برای استفاده‌بندگان خود آفریده، در سلامت انسان و رفاه و آسایش او جایگاه ویژه دارد. حداقل الزامی‌که انسان در برابر پروردگار خویش نسبت به نعمت‌هایش دارد، استفاده بهینه از آنها به نفع تکامل جسمی‌و معنوی خود و دیگران است. اگر انسان هوای سالم را آلوده کند و یا آب پاکیزه و زلال «و انزلنا من السماء ماءً طهوراً»؛ و از آسمان آبی پاک‌کننده نازل کردیم، فرقان / ۴۸، که از آسمان می‌بارد و بر زمین جاری می‌شود و مایه حیات انسان است، در اثر آلودگی‌هایی که با دست بشر ایجاد می‌شود، تبدیل به مایعی خطرناک و زیان آور شود، این کار استفاده نادرست از نعمت‌های الاهی و کفران نعمت است. ↑

 

  • . «و ما خلقت الجن و الانس الا لیعبدون»؛ من جن و انس را نیافریدم، جز برای این که عبادتم کنند، ذاریات / ۵۶. ↑

 

  • . یدالله نیازمند، (بی‌تا)، اعجاز قرآن از نظر علوم امروزی، تهران، سمت، بی‌تا، ص ۱۳۱. ↑

 

  • . ‹و یحل لهم الطیبات و یحرم علیهم الخبائث…»؛ و اشیای پاکیزه را برای آنها حلال شمرد و ناپاکی‌ها را تحریم می‌کند، اعراف / ۱۵۷. ↑

 

  • . حسن بن شعبه حرانی، (۱۴۰۴هـ.ق)، تحف العقول، قم، انتشارات جامعه مدرسین قم، ص ۳۳۷٫ ↑

 

  • . «لاتبیتوا القمامه فی بیوتکم فاخرجوها نهاراً، فانها مقعد الشیطان»، محمد محمدی ری شهری، (۱۳۷۹)، میزان الحکمه، ج ۱۳، قم، نشر دارالحدیث، ص ۶۳۴۰. ↑

 

  • . «لاتؤوا التراب خلف الباب، فانه مأوی الشیطان»همان. ↑

 

  • . «ان الله طیب، یحب الطیب، نظیف، یحب النظافه» همان. ↑

 

  • . محمدعلی نیلفروشان، جلیل ضرابی، محمدباقر میرفتاحی، (۱۳۷۹)، بهداشت، تهران، بی‌نا، ص ۲۰. ↑

 

  • . محمدباقر مجلسی، (۱۳۶۲)، بحارالانوار، جلد ۷۷، تهران، دارالکتب الاسلامی، ص ۱۷۰. ↑

 

  • . محمد بن حسن حر عاملی، (۱۴۱۲هـ.ق)، وسائل الشیعه، جلد ۱، بیروت، احیاء التراث العربی، ص ۲۲۸؛ محمدباقر مجلسی، بحارالانوار، ج ۷۷، همان، ص ۱۶۹. ↑

 

  • . «و لا تلقوا بایدیکم الی التهلکه»، بقره / ۱۹۵. ↑

 

  • . محمدحسین طباطبایی، (۱۳۶۳)، المیزان فی تفسیر القرآن، ترجمه: سیدمحمدباقر موسوى همدانى، جلد ۲، قم، دفتر انتشارات اسلامی، ص ۹۳ و ۱۸۰. ↑

 

  • . «لاضرر و لاضرار فی الاسلام»، ابی جعفر محمد بن علی بن الحسین بن بابویه قمی(شیخ صدوق)، (۱۴۱۴هـ.ق)، من لایحضره الفقیه، جلد ۴، چاپ سوم، قم، مؤسسه نشر اسلامی، ص ۳۳۴. ↑

 

  • . ابوالقاسم پاینده، (۱۴۱۲هـ.ق)، نهج الفصاحه، قم، انتشارات انصاریان، ص ۱۱۳٫. ↑

 

  • . علاءالدین متقی‌هندی، (۱۴۱۳هـ.ق)، کنزل العمال، جلد ۳، بیروت، مؤسسه الرصاه، ص ۸۹۴. البته در باره این روایت و مفاد آن، محققان گفته‌اند که درخت سدر، اشاره دارد به درخت سدری که در کربلا به عنوان علامت برای قبر امام حسین(علیه‌السلام) کاشته شده بود. علی‌ای حال می‌توان از روایات وارده در متون دینی؛ ممنوعیت قطع درختان را به طور کلی استفاده کرد. ↑

 

  • . جهانگیر منصور، (۱۳۸۰)، مجموعه قوانین و مقررات حقوقی، تهران، نشر دوران، ص ۹۲۴-۹۲۱٫ ↑

 

  • . از نظر فقه شیعه مصادیق أنفال عبارتند از:
    ۱ فی‏ء؛
    ۲ زمین‌هاى موات؛
    ۳ آبادى ‏هایى که صاحب ندارد؛
    ۴ قله‏‌ها، وسط درّه‏‌ها و جنگل‏‌ها؛
    ۵ صفایا و قطایع؛
    ۶ غنیمتى که مجاهدان بدون اذن امام به‏دست آورند؛
    ۷ ارث کسى که وارث ندارد؛
    ۸ معادن؛
    ۹ دریاها و بیابان‏‌هاى لم یزرع؛
    ۱۰ خمس از ثروت‏‌هایى است که به امام تعلّق دارد و از أنفال است. ↑

 

  • . «یسئلونک عن الانفال، قل الانفال لله و الرسول فاتقوا الله… »، انفال / ۱٫ ↑

 

  • . «یا بنی آدم… کلوا و اشربوا و لا تسرفوا انه لایحب المسرفین». انفال / ۱؛ اعراف / ۳۱٫ ↑

 

  • . مؤمنون / ۱۴٫ ↑

 

  • . مؤمنون / ۱۰۰٫ ↑

 

  • . روم / ۳۰٫ ↑

 

  • . سعید محمد بن مفید قمی، (۱۳۷۳)، توحید صدوق، تصحیح: نجفعلی حبیبی، تهران، وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، ص ۳۳۱٫ ↑

 

  • . انسان / ۳٫ ↑

 

  • . کهف / ۲۹٫ ↑

 

  • . نازعات / ۱۹-۱۸٫ ↑

 

  • . زمر / ۵۳٫ ↑

 

  • . اسراء / ۳۴٫ ↑

 

  • . اسراء / ۳۶٫ ↑

 

  • . قیامت / ۳۶٫ ↑

 

  • . احمد بن حنبل، (بی‌تا)، مسند احمد، لبنان، نشر دارالصادر، جلد ۲، ص ۵۲؛ محمد بن اسماعیل بخاری، (۱۴۱۹هـ.ق)، صحیح بخارى،(کتاب جمعه)، جلد ۲، باب ۱۱، حدیث ۲، ریاض: بیت‌الافکار، ص ۲۸۴٫ ↑

 

  • . حجرات / ۱۳٫ ↑

 

  • . الرحمن / ۶۰٫ ↑

 

  • . توبه / ۹۱٫ ↑

 

  • . یوسف / ۹۰٫ ↑

 

  • .نحل / ۹۰٫ ↑

 

  • . اعراف / ۹۶٫ ↑

 

  • . نوح ۱۲-۱۰٫ ↑

 

  • . فاطر / ۴۳-۴۲٫ ↑

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *